ساعت ۸ شبه، تنهایی، فردا هم تعطیل ِ. خودت رو با تلویزیون مشغول کردی.

اس ام اس میاد : من برا شام میام پیشت. با بچه هام، دیر می شه تا برسم.

از خوشحالی بال در میاری، می ری سر یخچال و لوازم لازم رو بر می داری با

تمام وجودت غذا می پزی. بعد دوش می گیری آرایش می کنی هر چند می­دونی

از آرایش خوشش نمی یاد اما صورتت چروک شده، لازمه.

غذا حاضر شده می خواهی زنگ بزنی یا اس­ام­اس بدی ­اما با خودت فکر می­­­کنی

اذیتش نکن! گفته میاد.

میز رو می چینی یه شمع هم آماده می کنی که اومد روشن کنی.

می شینی جلوی تلویزیون این کانال اون کانال. چشمت رو که باز می کنی

ساعت 5 صبح ِ و تو روی مبل روبروی تلویزیون خوابت برده. باورت نمی شه که تنهایی.

تمام چراغها رو روشن می کنی و چیزی تو وجودت خاموش می شه. تنهایی!